Kinezyterapia jest integralną składową fizjoterapii i rehabilitacji, stanowiąc często najważniejszą część procesu usprawniania. Znajduje zastosowanie w rehabilitacji narządu ruchu, chorób neurologicznych i innych, wspomaga procesy leczenia, opierając się na celowo dobranych i ukierunkowanych ćwiczeniach ruchowych. Kinezyterapia zakłada wykorzystanie celowo dobranych wzorców ruchowych i prostych ruchów.

Warunkiem uzyskania zaplanowanych efektów leczenia jest właściwy dobór ćwiczeń pod względem rodzaju, częstotliwości i intensywności, uwzględniający charakter i zakres zmian, stan ogólny i miejscowy pacjenta oraz wskazania i przeciwwskazania do kinezyterapii.

Ze względu na działanie, w kinezyterapii wyróżnia się trzy główne działy: kinezyterapię miejscową, ogólną oraz dział metod terapeutycznych.

1. Do kinezyterapii miejscowej zalicza się:

  • ćwiczenia bierne ( redresyjne) – jest to technika wymagająca siły zewnętrznej bez aktywności mięśniowej pacjenta w celu zwiększenia zakresu ruchomości w stawach. Stosuje się ją u pacjentów, którzy nie są w stanie samodzielnie wykonywać żadnych czynności ruchowych ze względu na wywoływanie zbyt silnych doznań bólowych. Ćwiczenia bierne można wykorzystać jako przygotowanie do dalszej aktywności
  • ćwiczenia samowspomagane – w ćwiczeniach samowspomaganych chory wykonując ruch jedną kończyną wspomaga wykonanie ruchu w stawach drugiej kończyny, zwiększając równocześnie jego zakres. Jest to rodzaj redresji , którą chory sam wykonuje, zwanej „autoredresją”. Ćwiczenia te stanowią łącznik pomiędzy grupą ćwiczeń biernych i czynnych. Wspomaganie może być bezpośrednie albo pośrednie.
  • ćwiczenia czynne – wyrożnia się wśród nich ćwiczenia izometryczne, siłowe oraz oporowe. Jak najwcześniej powinny zostać wprowadzone na miejsce ćwiczeń biernych. W pierwszym etapie należy zwrócić uwagę na przywrócenie siły mięśniowej oraz ich wytrzymałości. Ruch w danym obszarze powinien być prowadzony w zakresach fizjologicznych dla zajętego stawu.
  • ćwiczenia oddechowe

2. Kinezyterapię o działaniu ogólnym wyróżnia oddziaływanie na cały organizm, którego celem jest przywrócenie lub poprawa funkcji narządów/układów, poprawa wydolności całego organizmu, m.in. poprzez wpływ na czynność układu krążeniowo-oddechowego i układu nerwowego. Celem ćwiczeń jest uzyskanie przyrostu wszystkich składowych sprawności ogólnej poprzez poprawę ogólnej siły i wytrzymałości mięśniowej, gibkości, koordynacji oraz wydolności krążeniowo-oddechowej.

Wymienia się tutaj między innymi:

  • ćwiczenia w wodzie
  • ćwiczenia relaksacyjne
  • gimnastykę korekcyjną
  • ćwiczenia ogólno kondycyjne/ogólnoustrojowe/ogólnorozwojowe

Gimnastyka korekcyjna obejmuje ćwiczenia, które mają naprawić bądź skorygować zaburzenie, np. usunąć wadę postawy, wadę zgryzu. Ma charakter leczniczy.

Gimnastyka wyrównawcza obejmuje ćwiczenia, których celem jest skompensowanie, wyrównanie niedoboru ruchowego pod względem ilościowym lub jakościowym i jest realizowana, np. jako ćwiczenia śródlekcyjne, ćwiczenia podczas pracy. Pełni głównie funkcję profilaktyczną.

3. Dział metod terapeutycznych – jest to postępowanie podstawowe lub alternatywne, zwłaszcza na wczesnym etapie usprawniania. Składowe kinezyterapii można znaleźć w metodach terapii manualnej (m.in. Kaltenborn-Evjenth, Mulligan, Cyriax), metod usprawniania neuroruchowego i reedukacji nerwowo-mięśniowej (NBT, PNF, Vojta), czy metod energetyzacji mięśni (poizometryczna relaksacja mięśni).

Terapia manualna to zestawienie diagnostyki oraz terapii manualnej w celu rozpoznawania oraz leczenia dolegliwości bólowych jak i zaburzeń funkcji z nimi związanych. Do wykrycia rodzaju oraz charakteru bólu stosowane są manualne metody diagnostyczne jak i lecznicze. Metody manualne powinny zostać połączone wraz z innymi metodami, które są zalecane w przypadku leczenia bólu przewlekłego. Celem tego rodzaju leczenia będzie działanie przeciwbólowe jak również przywracanie prawidłowej ruchomości w stawie, który został objęty stanem bólowym

Zapraszamy do sprawdzenia aktualnego cennika